Gelijkheid
17-Feb-2026 14:04

Leestijd 3 minuten

Ik zou de laatste moeten zijn die iets over carnaval schrijft. Ik vier het niet en heb er ook weinig mee. Toch zodra ik de voordeur verlaat, merk ik dat het leeft. Overal in de straat de rood-wit-gele vlaggen, Mensen in kielen met vele logo's en een Oetel op de schouder. Waarschijnlijk is in de van oudsher zelfstandige dorpen er een andere beleving, maar het leeft. Hoewel carnaval veraf staat van het oorspronkelijke feest, zorgt het wel voor verbinding.

Het Oeteldonks carnaval is al 143 jaar een toneelstuk waarin alle spelers gelijk aan elkaar zijn. Rijk en arm, links en rechts, gestudeerd of alleen lagere school. Het is een mooi verhaal, een traditie. Wel een traditie die is geëvalueerd. Er is invloed gekomen van buiten. De muziek op straat is anders dan in de kroegen. De buitenstaander roept alaaf en komt niet in een kiel. Sommigen passen zich aan, anderen zien carnaval als een feest van zuipen en vrouwen lastig vallen. Dat kan dus niet, als eenieder gelijk is. Zelfs het college van B en W trok gezamenlijk het centrum in, de meningsverschillen even in de kast gezet.

Het is een feest dat eigenlijk maar drie dagen zou moeten zijn. Op zondag na de mis naar de Markt, onthulling van Boer Knillis en dan samen even wegdromen in feest van overvloed. Voor de een een jaar lang sparen, voor de ander een onderbreking van de skivakantie. Voor de een komt na dinsdag het qua levensstijl dichter bij de bedoelde 40 dagen vasten terwijl voor de ander de hoorn des overvloed gevuld blijft. Net als Kerst is de gedachte slechts voor even, wat op zich jammer is. Voor een paar dagen streven naar vrede of gelijkheid, dat mag, maar vooral niet te lang.

Daarna gaat de harde wereld gewoon verder. Politici worden behoorlijk massaal bedreigd, het bedrijfsleven probeert ons te overtuigen dat meer geld verdienen de enige optie is, AI de redding van de mensheid is en dat klimaatproblemen niet bestaan. Het zijn de sprookjes waarover ik in mijn boek (Het sprookje Nederland) al schreef. Men komt niet tot elkaar, sterker nog men vecht elkaar de tent uit, letterlijk. Er zijn nu meer oorlogen gaande dan ooit tevoren (en dan te bedenken dat de mensheid veel oorlogen heeft uitgevochten), er zijn meer slaven dan er in de paar eeuwen waarin de handel plaatsvond zijn vervoerd en de natuur probeert ons in te laten zien dat er niet te sollen is met de elementen, maar we zijn stekeblind.

Heel even is het een andere tijd, de krant vol met kleurrijke foto's waarop elk dorp of stad het feest der feesten invulling geeft. Maar voor hoelang nog en op welke wijze? De toekomst zal vertellen wat het antwoord is.

Voorlopig hoor in wat betreft carnaval nog tot een minderheid. Een minderheid die niet van de drukte houdt en ook niet van de carnavalsmuziek. Drinken heb ik ook al uit mijn leven verbannen en bedenk me nu dat carnaval helemaal geen duurzaam feest is. Veel drank, veel rommel en een verhoogd ziekteverzuim. Wellicht dat het griepvirus de komende dagen nog meer slachtoffers maakt, tja dan is toch weer iedereen gelijk.

Vandaag nog feest, morgen nog haringhappen, opruimen en terug naar normaal, maar hoe normaal is dat nog?

Auteur: Alfred Heeroma

46 keer werd dit bericht gelezen